انسان در مرز شناخته ها و ناشناخته ها است. انسان در جاذبه ی شناخته ها جبران و در سیر ناشناخته ها ارزش میگیرد. پیر گنگ ،ارزش عالم را تعيين و با انديشه قابل تعويض ميبيند. آيا عالم ارزش انديشه ي آدمي را دارد؟ آيا آدمي وجود دارد كه ارزش انديشه را بداند ؟ در كل انسان چه ميداند ،شايد به همين دليل است كه در نزد ناشناخته ها باقي مي ماند و خاصيت خود را نمي داند.

بدين بازتاب نادان به همه چيز مي ماند،جز آنكه بايد بماند و آثار لحظه كه آگاهي به مرز ناشناخته ها و شناخته هاست را كه فر و شكوه انسان و بالاخره معناي انسان است ، طي نمايد..