اينگاست  جُمودِ نُمودِ بيرنگ ، سوگندِ تصويرِ پر رنگ را در ربود ، هر رنگ زاده ميكند و مجموعه سرعت عالم را در نيستيِ تصور به هستيِ بيرنگ ميدمد و مختصر تحركي آشكار تا فرض بينهايت به  (دريافت) و (درك) در خود ميپروراند و همه ارتعاشات و امواج را در مقابله او ميكند و در شكوه پير هستي تكاملي از جهان پنهان با سلسله زمان به جهان آشكار میریزد : کیست انسان ؟ در من است روان . 

                                        " آقا ابراهیم میرزایی "