دنیای روان انسان چون دریایی بی کرانه همچون پهن دشتی بی انتها و چونان کوهی سر به افلاک دارد ، در دنیای روان آدمی هیچ چیز غیر ممکن نیست و هر کاری سهل و آسان است ، تنها انسانهایی در زندگی به خواسته های ژرف خود رسیده اند که از این نیروی شگرف سودی جسته اند و صد افسوس که اینان معدودی بیش نیستند و اکثر ما آدمیان تنها به قوای جسمی و ظاهری خود تکیه زده ایم و از وجود نیروی عظیم درون خود غافلیم ...

پس روانی ناروان و ناشناخته و بیمار داریم.بیائید به یاری خود خودیاری کنیم و به نیت شناخت روح و روان به هستی هستا روان شویم و بیان یابیم.آنچنان که فرمودند : از خود سوال کنیم پیشتر از آنکه از دیگران سوال کنیم،پاسخ خود بشنویم ، پیشتر از آنکه پاسخ دیگران بشنویم،اینچنین خویشتن شناسا و روان خواهیم شد.         باشد که شایسته ردای زیبای انسانی باشیم.

"آقا پروفسور ابراهیم میرزایی"